Rokland

2005-07-25T14:25:00.000Z

HALLDÓRA GÍSLADÓTTIR (1941 - 2005)

2005-01-16T22:47:00.000Z

Mamma var jörðuð í gær. Hún varð ekki nema 63 ára gömul. Var svikin um tuttugu ár. Krufning sagði kransæðastífla. Hún reykti 365 pakka á ári í 47 ár. CV-ið hennar taldi því sautján þúsund pakka af rauðum Marlboro. Það eru fleiri sígarettur en Íslendingar. Samt barst ekkert samúðarskeyti frá Philip Morris USA. Sjálfsagt erfiður dagur hjá þeim í Richmond, Virginia. Þeir missa víst 350.000 kúnna á dag. Í gröfina. Samt held ég að Hr. Morris hafi ekki staðið einn að verki. Það var Sjónvarpið sem drap mömmu. Úr leiðindum. Þegar ég var lítill horfði hún reyndar lítið á sjónvarp en síðan gerðist eitthvað. Kannski var það liturinn: Frá því við fengum litasjónvarpið í ágúst ?81 horfði mamma á það. Öll kvöld og allar helgar ársins. Mamma sá alla helvítis sjónvarpsdagskrána sem send var út á árunum 1981 til 2005. Í tuttugu og fjögur ár sá hún alla fréttatíma, alla framhaldsþætti, allar sápuseríur, allar beinar útsendingar frá stórmótum, allar Stundirnar okkar, alla auglýsingatíma og hvern og einn einasta lottó-útdrátt. Hún var einu sinni með fjórar tölur réttar, vann áttatíu þúsund kall og keypti sér stærra sjónvarp. Sharp. Very Sharp. Mamma fylgdist með þremur kynslóðum þula finna sér mann og hverfa af skjánum. Mamma sá allar föstudags- og laugardagskvikmyndir ríkisins sem sýndar voru á árunum 1981-2005. Samtals 6.370 myndir. Þar á meðal voru 46 íslenskar. Það er miklu meira en banvænn skammtur. Það getur engin mannleg sál tekið við slíku magni af rusli. Ég mun höfða mál á hendur RÚV eftir helgi.

Efnishyggjan hefur kennt okkur að hugsa um líkamann, kennt okkur að ruslfæði sé honum skaðlegt. Andleg óhollusta er samt miklu hættulegri. Það lifir enginn stundinni lengur eftir að sálin deyr. Það voru ekki þessar þrjú hundruð fjörutíu og þrjú þúsund sígarettur sem mynduðu stífluna í kransæðum mömmu heldur þessir þrjátíu þúsund klukkutímar af illa textaðri heimsku. Mamma var sjónvarpssjúklingur. Andlegur heróínisti. Enginn gat hjálpað henni. Ríkið dældi í hana fimm tímum af froðu á dag. Hollywood-formúlur að kvöldi og Formúlan að morgni. (Mamma hélt með Schumacher. Heilsunnar vegna.) Í stað þess að fara til messu eins og ætlast er til af konum á hennar aldri sat hún inni í stofu og lét kappakstursbíla suða umhverfis höfuðið á sér með tilheyrandi hávaða. Það var engin leið að koma orði í gegnum þann flugnasveim. Að akstrinum loknum horfði hún svo á Gísla Martein endurtekinn frá kvöldinu áður og endurtók óafvitandi allar athugasemdir sínar við efni þáttarins. ?Rosknir karlmenn eiga ekkert að vera með skegg.? Og svo var það Oprah. Síðustu tvö árin var hún áskrifandi að Oprah. Jólagjöfin frá Skuldu systur. Sem þýddi það að mamma heimsótti hana aldrei eftir það. Hún komst aldrei. Var húsföst allar helgar. Það var búið að formatta mömmu. Hugur hennar var orðinn að tölvu. Hún hlaut að krassa fyrr eða síðar. Síðasta kvöldið horfði hún á þrjár myndir í röð. Snow Falling on Cedars, Bait og Father?s Day. Svo hétu banabitarnir þrír. Í stað þess að leggjast inn í rúm með Guðrúnu frá Lundi (sem var nágranni hennar í tuttugu ár) eða tölta út að þrettándabrennu til að syngja sig heita í framan með vinnufélögunum sat hún eins og hóstandi reykvél yfir þessum fréttamyndum um andlegt ástand á vesturvígstöðvunum. Þrjár slæmar myndir í röð voru nóg til að gera endanlega út af við hana. Það blæddi úr augum hennar og froða vall út um eyrun. Billy Crystal og Robin Williams tóku höndum saman í síðustu mynd kvöldsins og murkuðu úr henni lífið með aulagangi. Megi þeir drukkna í sundlaugum sínum. Mamma. Þú áttir betra skilið.

Þú áttir betra skilið en að þræla þér út fyrir Fiskiðjuna, RÚV og Philip Morris.

Mamma var engin hetja. Það má segja að hún hafi verið hóra. Launahóra. Eins og helmingur landsmanna. En hún var ekki sjálfviljug hóra. Hún var seld mansali eins og þinghænurnar fyrir sunnan segja. Nútíminn reif hana upp úr íslensku landslagi, upp af ísköldu útskaganesi, frá kvæðum, sögum og þjóðlögum, og rak hana niður amerískan latadreng, gaf henni rettu og eld og fyllti augu hennar og eyru af gróðafroðu; martröðum framleiddum í draumaverksmiðjunni. Mamma bjó ekki á Íslandi. Hún bjó í Hollywood. Í litlu kofaskrifli sem hékk utan í hlíðinni þar sem stafirnir frægu standa. Ekki langt frá D-inu; þar dró hún fram lífið á áhorfsbótunum sínum, þar hjarði hún yfir Bráðavaktinni í gagnsæjum spýtnakofanum og blés Marlbororeyk út um glerlausan glugga. Hún svaraði ekki bréfunum frá mér, jafnvel ekki þeim sem ég náði að smygla upp á færibandið: Innan um sjónvarpsþætti, sígarettur og þorskflök rakst hún á eitt og eitt sendibréf með skjálfhentri skrift, frá vonlausum syni undir þýskri súð, og pillaði það jafnharðan ólesið út af bandinu.

?Hvað segirðu, ertu ekki með neitt sjónvarp, vinur minn?? hóstaði hún í símann hver jól.

Mamma var fórnarlamb tímans. Fórnarlamb Stofustríðsins sem geisað hefur allt frá múgvæðingu lífsgæðanna. Þið eruð öll óafvitandi fótgönguliðar í þeirri ósýnilegu styrjöld, þeirri smáborgarastyrjöld; fótgönguliðar bandamanna sem reyna hvað þeir geta að halda óvininum í skefjum. Þið eruð hermenn heimskunnar. Þrælar þeirrar tækni sem átti að þjóna ykkur. Eins og nýríkir nirflar hafið þið grafið ykkur niður í bólstraða skotgröfina, fullgræjaða stofuna; ykkar litla vestræna heim með bílskúr, garði og hekki í kring og haldið að hann sé óvinnandi vígi. Klyfjaðir vopnum hóglífisins verjist þið Vestræningjunum þremur; hinum ímynduðu óvinum allsnægtanna: Myrkrinu, Þögninni og Einverunni. Vopnaðir tölvum, músum, íhlöðum, farsímum, hleðslutækjum, prenturum, skönnurum, brennurum, myndavélum, kortalesurum, lófatölvum, myndbandstækjum, geislaspilurum, upptökuvélum, örbylgjuofnum, brauðristum, blöndurum, rjómaþeyturum, ryksugum, þvottavélum, þurrkurum, gasgrillum og rúllubaggavélum rogist þið fram á vígvöllinn gegn þessum aldurhnignu óvinum sem engum vopnum beita nema sjálfum sér: Þeirri ógn sem þið óttist þó mest.

Stofustríðið, Der Hauskrieg, er háð á hverju kvöldi, hverri nóttu, sérhvern dag. Í hverjum kveikjara, hverri innstungu, logar óttinn um að rafmagnið fari af og lífið verði aftur eins og það var; að fortíðin komi skríðandi upp eftir baki ykkar eins og ísköld og pestarhóstandi rotta; að ljósið slokkni yfir Vesturlöndum og verði í staðinn kveikt í austri, suðaustri eða suðri. Og þið haldið að herdeildum ykkar miði fram við hvern nýjan ónytjahlut sem framleiddur er en það er ekki svo. Því hraðar sem þið fjarlægist upphafið, því hraðar nálgast það ykkur úr gagnstæðri átt. Stofustríðið er ekki stríð sem hægt er að vinna. Sérhver landvinningur þess er andvinningur. Krafan um landrými gengur á andrýmið. Sigur efnisins er ósigur andans. Fyrir hverja kökusneið af þægindum sem þið húrrið ofan í ykkur neyðist þið til að klípa bita af sálinni. Að lokum er hún uppétin og þið deyið í svefni með Robin Williams og Billy Crystal sitjandi sinn hvorum megin við rúmið: Tveir skælandi trúðar á trúnó: ?Ó, fyrirgefðu okkur, við hefðum aldrei átt að gera þessa mynd. Það var ekki okkur að kenna að hún varð svona léleg!?

Ja, genau. Of seint að segja það núna. Þegar þið eruð búnir að drepa móður mína.

Í morgun gekk ég út á Reykjaströnd, út í Fagranes, og sat þar í 70 mínútur og horfði á fjörðinn. Talaði við fjörðinn. Með mömmusorg í brjósti og nefið upp í vindinn. Eins og grátittlingur í gráveðri. Nú var mamma komin til himna en pabbi lá enn á hafsbotni. Ég hét því að nýta bilið þar á milli. Ég hét því að verða þeirra verður. Og geri það hér á ný. Í smástund hugleiddi ég meira að segja að setjast að úti í Drangey en sá sem var, að eyjuna skortir netsamband.

Það var vont í sjóinn og verra í lofti. Kalsabruni í kinnum. Ég reyndi að hata ekki heimalandið um of á leiðinni til baka og fékk óvænta hjálp við það: Roskin sænsk kona með blautt hár og kónganef tók mig upp í rauðan skutbíl. Hún var að koma úr Grettislaug og kunni hrafl í þýsku. Talaði eins og fyrrverandi kórstýra. Sagðist eiga barnabarn á Króknum.

Barnabarn á Króknum.

Þegar við komum inn í bæ var farið að hvessa all verulega. Skarðagolan stóð yfir húsþökin en var samt ekki nógu hvöss til að rífa með sér sjónvarpsloftnetin, þessa helvítis tossakrossa sem hafa gert hvert hús að heimskri kirkju þar sem skjáguðum eru færðar fórnir á hverju kvöldi í poppskálum og pepsiglösum.

Ég hef séð inn í stofur landsins og ég hef séð inn í sálir landans. Glansandi gólf úr niðurslípuðum skógi og sófar fullir af uppblásnum airbags. Kjötharðir ávextir í skálinni. En sálin lítil og hörð, eins og gallsteinn.

Í vellíðuninni er vanlíðanin falin.

Innifalin.

Of mikil velsæld skapar vesæld.

Ég hef séð inn í stofur allsnægtanna þar sem allt er til alls og ekkert er til neins. Þar sem rúsínur og möndlur bíða í röðum við hvern fingur og goslaust gos í glösum bíður munns. Og á miðju gólfi stendur sjónvarpstækið, drekkhlaðið af konfekti fyrir augun. En fyrir utan liggur Jónas á glugga. Liggur Jónas Hallgrímsson á glugga. Nákaldur og hrakinn og fer með vísu:

Liggur hér á loðnum skó
landsins horfni andi.
Ég uni mér best í roki og ró
og rýni lítt í neysluþjó.
Vesæll er tíðar vandi.

Ég hef séð inn í stofur hins auðvelda lífs. Hins auðvelda lífs í auðveldinu Ísland. Og ég hef séð hvar sálin hírist, á klakabundnum mel í feitri kjöltu. Með skolla-augum gónir hún utan úr myrkrinu. Á Proof of Life með Ryan og Crowe.

Mögnuð eru Móðuþægindin.

Guð mun blessa Góðuharðindin.

Nei.

Þú sem þetta lest. Þú ert fáviti.

Haltu samt kjafti og haltu áfram. Að lesa.

Eða hversu mörg helvítis hestöfl þarftu undir rassinn á þér, úr búð og niðrí banka, á meðan heilu þorpin í þriðja heiminum láta sér nægja einn asna? Íslenski jeppinn er á við tvö hundruð hesta. Ert þú asninn?

Stofustríðið er háð gegn Myrkrinu, Þögninni og Einverunni. Gegn hungruðum og hatri þeirra. Gegn þriðja heiminum. Gegn þeim sem vilja drepa okkur. Gegn Írak og Íran. Gegn Bagdad og bin Laden. Gegn Byron og Goethe. Gegn Brandi og Brandes. Gegn Jónasi og Megasi og öllum þessum helvítis skáldum sem ortu alltof mikið. Gegn Stephani G. (Ætlar mannfjandinn aldrei að sofna?) Gegn Rótunum og Sögunni. Gegn Hugsuninni og Spekinni. Gegn Tóminu og Tilgangsleysinu.

GEGN TÍMANUM.

Gegn þeim gamla góða óvini sem forðum réð ríkjum okkar. Við gerum allt sem við getum til að eyða Tímanum. Því hann vakir þarna enn, eins og veggur við sjóndeildarhringinn, fullur af tómleika og leiðindum. Við stöndum á ströndinni með fjarstýringar í hönd og skjótum hann niður jafnóðum.

Klasse.

Ég tilheyri tíma sem þolir ekki Tímann. Sem berst á móti honum allan daginn. Fólk er í endalausu tímahraki, of seint í tíma, að falla á tíma, hefur ekki tíma, vantar meiri tíma, en reynir þó umfram allt að drepa Tímann. Tíminn er hinn mikli óvinur. Dagar okkar eru helgaðir baráttunni gegn honum. Það erfiðasta sem nútímamaðurinn getur gert er að gera ekki neitt; að vera einn með sjálfum sér, að fara ekkert, gera ekkert, kveikja á engu allan daginn; sitja einn uppi í helvítis sumarbústað með slökkt á öllum veitum og hugsa. Það er það erfiðasta. Það þolir enginn. Þess vegna er þetta þjóðfélag eins og það er.

Hugsunarlaust.

Líf ykkar er helgað baráttunni fyrir hámarks þægindum. Ég hef þurft að berjast fyrir lágmarks óþægindum. Því fylgja hámarks óvinsældir.

Farið öll til Fjandans. Hann vinnur suður á Byggðastofnun. Er við frá níu fimmtán til fjögur. Nema á miðvikudögum milli tíu og tólf. Þá fer hann í horn- og hófsnyrtingu hjá Röggu í Tánni. Og í halaklippingu hjá Hadda klipp á eftir.

Ykkur er ekki viðbjargandi. Þið eruð þiggjendur, tyggjendur, neytendur, þreytendur. ?Ég er alæta á tónlist?. ?Stónsari í húð og hár?. ?Alltaf haldið upp á Clapton?. Þið fyllið hverja stund ykkar með rusli. Með augun á netinu, eyrun á útvarpinu, tunguna í áthvarfi og tittlinginn í endurmenntun er ykkur öllum borgið og lokið klukkan sex. Þá tekur helvítis fjölskyldan við ykkur og heldur ykkur gangandi í umvöndunarvélinni fram að seinni fréttum. Frúin veitir ykkur nábjargirnar í sófanum framan við Mellur á mölinni. Svo upp aftur daginn eftir. Sama sagan. Þið komist ekki á fætur nema að fá morgunskammtinn ykkar af rokki, léttrokki, þungarokki, pönkrokki, bárujárnsrokki, iðnaðarrokki, dauðarokki, popprokki, pungrokki og skallarokki: Skeggjaðir skuggabaldrar með rokkskalla og kýlivömb sitja niðurgrafnir í hljóðbyrgi sunnan heiða og kynna látin og oflátin gamalmenni sem kunnu að plokka gítar, kunnu að rífa hlustir með beittum nöglum, í ríkisvirtu og sníkjustyrktu yfirvarpi allra landsmanna. ?Skulum fá hér eitt gamalt og gott með Billy Bragg sem verður einmitt sjötugur á morgun?. Bla bla bla. Blo blo blo. Rokkland fyrir hádegi, Rokkland eftir hádegi og Rokkland allan daginn. Taglið tifar í hnakkanum og undirhakan blaktir með. Enginn þarf nokkru sinni að hlusta, bara láta hundrað þúsund trommuleikara lemja hlustir sínar með kjuðum. Ég hef séð margrómaða efnispilta setjast við trommusett og taka sér heimskuna í hönd. Berja húðir. Kálfar að berja kálfskinn. Nautheimskan er heimsútbreidd. Ekkert er hlægilegra en hljómsveitarmyndir: Fimm frækin fölmenni með sólgleraugu úti í hrauni og munninn greyptan í ég-er-svalur-svip. Þora ekki að opna hann af því þeir hafa ekkert að segja. Þenja svo fokkins hljóðfærin nógu hátt til að textinn heyrist ekki. Sem alltaf er hafður á ensku af því það er auðveldara að semja ljóð um ekkert á máli sem maður kann ekki.

Rokk og ról er dautt og grafið. Rok og ró er rétt nýhafið.

Ég er Roklendingur í Rokklandi. Þar sem rokkið æðir um göturnar dag og nótt. Þar sem rokkið hvín í gluggum og á göflum. Þar sem fínt þykir að vera útriðinn til augnanna og með nálagöt á delanum eins og Keith fokking Richards. Fínt að eiga tvö burðardýr fyrir börn, með átján kíló innvortis og feit fyrir vikið, eins og Ozzý skjálfhentur-rúnkari Osbourne. Sem vankaður vaknar á Hotel California búinn að smyrja sínum innri manni á veggi og loft með tilheyrandi lykt. Það er kúkur á veggjunum í hverju einasta táningsherbergi heimska heimsins og foreldrarnir standa brosandi í gættinni: ?Góða nótt, ástin mín.???Æ, mamma éttu skít. Éttu skítinn úr Ozzy?. Þið tignið skríl sem tryllir skrílinn. Jaggerinn hamrar dætur ykkar eftir sjóið. Brosandi mæta þær við morgunverðarborðið með harðsperrur í leghálsinum og rokkbrund í maga. Og rífandi stoltir kallið þið á konuna frammi í stofu: ?Ragga! Hún Bára Lind var að sofa hjá Mick Jagger í nótt! Og hún tottaði hann víst svona rosalega vel! Hann var víst svona svakalega ánægður!? Og frúin kemur ljómandi inn í eldhús: ?Ha? Í alvöru? Er hann að segja satt? En æðislegt! Til hamingju, elskan mín!???Takk, mamma. Hann sagði að hann hefði ekki verið tottaður svona vel síðan hann var með konunni hans Keiths Richards. Það er mjög langt síðan, sko.???Frábært, Bára Lind, frábært!?

Þetta er minningargrein um mömmu.

Það breytir ekki því að viðbjóðskláminu var veitt út í meginstrauminn án þess að nokkur tæki eftir. Endaþarmssamfarablóð hefur litað líf okkar. Óharðnaðar anorexíur læra sínar anal-lexíur og súpa seyðið af stálhörðum steraböllum. Litlu stóru brjóstin þeirra tifa sorglega hvít utan á rifjastykkinu eins og björgunarvesti. Og allt sett á netið.

Þið tignið skríl sem tryllir skrílinn sem þið eruð. Skrílvæðing heimsins hefur átt sér stað. Með markvissum hætti síðan ?69. Fljótandi hafa þau flotið að feigðarósi, þjóðfélögin kennd við vestur og verstu kenndir; hippahöfuðin reykmild og afturhallandi á yfirborðinu, eins og vatnaliljur með útblakandi hári. Við höfum fyrir löngu náð okkar feigðarósi og súpum nú saltan sjávarkeim með blöndu af skólpi og skopi. Ó, hvar er nú bergvatnslindin tæra sem skáldin supu af. Og svimafagrir svanir ...

Ekkert lengur tært. Allt gruggugt.

Og skrílslegt.

Eitt skitið þriggja mínútna lag með írsku hljómsveitinni Þú líka er fyrirferðarmeira í vestrænni menningu en öll ljóð enskrar tungu samanlögð. One er eina ?ljóðið? ort á ensku sem sextán kynslóðir sextán landa kunna utanbókar. ?Did I disappoint you? Or leave a bad taste in your mouth?? Já. Bono er The Bard og neyðist til að ganga á pallaskóm til að sýnast vera það sem þið haldið að hann sé. Samkvæmt Google er hann stærri en Goethe.

Spitze.

Þið búið í Rokklandi. Ég bý í Rokklandi. Ég er andófsmaður í Rokklandi. Þetta er fyrirlestur á rokklensku. Skilaboð mín eru skemmd af þeirri tungu sem þau mælir. Byltingartilraun í Rokklandi mun ætíð mistakast. Þegnarnir munu aldrei heyra í mér gegnum hávaðann. Eina leiðin til að ná eyrum þeirra liggur í gegnum rokkið. En ég mun aldrei rokka. Ég verð aldrei rokkari. Því mun ég deyja í Rokklandi. Nema landið verði hernumið af fokklenska hernum.

Rokk, fokk og peningaplokk. Það er líf mitt. Líf ykkar. Líf þessa tíma sem ekki þolir neinn tíma.

Über allen Gipfeln ist Rock und keine Ruh.

Billy Crystal og Robin Williams drápu mömmu. Þeir kyrktu hana með lélegum söguþræði; hertu að hálsi hennar og hentu henni svo í kistuna, glatkistuna miklu. Við stóðum, systkinin, á grafarbrún á Nafabrún og fylgdumst með henni síga. Ofan í gröf sem hafði verið tekin við hlið örgrafar Dóra bróður og gervigrafar pabba. Það lagði upp af henni kreditlista; hvítir stafir stigu upp úr gröfinni líkt og reykur sem taldi upp alla þá sem eyðilagt höfðu líf hennar: Sex þúsund þrjú hundruð og sjötíu leikstjórar.

Viddi bróðir grét allan tímann. Ég grét ekki. Mamma dó eins og páfinn. Hún var löngu dauð áður en hún dó. Vestræn menning eyðilagði hana.

Vertu samt sæl.

Þinn Böddi

Kemur einn þá önnur fer

2005-01-08T09:58:00.000Z

Lífið er dularfullt. Eignaðist strák í fyrrakvöld og missti móður í gær. Mamma dó í gær. Í rúminu. Í svefni. Fundum hana kalda, bræðurnir. Halldóra látin. Dóra dáin. Mamma farin. Duh. Þetta er meiriháttar fokk. Ég kann ekkert á sorg og er frekar asnalegur allur. Dagurinn er 200 kg hnullungur sem ég reyni að velta ofan af mér. Nú fer Fiskiðjan líklega á hausinn þannig að þetta er ekki bara farg á okkur systkinin heldur bæjarfélagið í heild. Það vita allir sem vitað geta að það er mamma sem hefur haldið þessu fyrirtæki á floti undanfarin ár. Hún frétti af þeim nýfædda áður en hún fór. Smá huggun í því. Og fjölskyldan heldur hausafjölda sínum þrátt fyrir brottför ættmóðurinnar. Nú er að redda útför, krönsum og kistu, lækni, lögfræðingi og presti, öllum þessum fylgihlutum dauðans. Mikið drep sem hann er.

Þrettándakvöld kl. 20.37

2005-01-07T15:49:00.000Z

Strákur. 13 merkur. Frekar krumpaður. Eins og faðirinn.

Símtal í kvöld

2005-01-03T21:54:00.000Z

Dagga er farin suður á Sjúkrahús. Hat sein Wasser verloren. Læt ykkur fylgjast með. Og Viddi bleib ruhig.

Trukkur og díva

2005-01-03T10:04:00.000Z

Árið byrjar með trukki. Sem tengist ákveðinni dívu. Get ekki alveg farið með alla þá sálma, sæmis vegna, en það kemur í ljós, innan skamms. En Viddinn er enn hjá okkur mömmu og fer enn með sama brandarann. Hann er búinn að segja þennan á hverjum degi síðan á aðfangadag (þegar hann fékk hann í jólagjöf frá barnsmóður sinni, Smáru Lind Hafsteinsdóttur): "Paris Hilton er víst byrjuð með Radisson Sas." Annars eru hlutirnir í ákveðinni biðstöðu hjá manni eins og vera vill hjá fólki sem er nýbúið að ljúka ári í lífi sínu. Dívan á eftir að skila trukknum af sér.

Skagfirðingur ársins

2005-01-01T12:05:00.000Z

Hérna er hann, ykkar maður.

Og gleðilegt ár - BHS

Magnaður kveðskapur eftir skáldið Manna Volgu

2004-12-29T03:33:00.000Z

Þú ert frekar fatlaus
í feitum skóm.
Sá sem ekki er saklaus
fær engan dóm.

Þetta er algjört bjútí hjá Mannanum. Það sést alla leið út í Drangey að litla greyið er að meina "sá sem er saklaus fær engan dóm". Hann er að ítreka sakleysi sitt en tekst ekki betur en þetta. Þetta er bara hreint æði. Fann þetta hér í kommentum neðar á síðunni áðan og langaði til að teila þessu með ykkur. Over and out. - BHS

Bróðir minn Segulhjarta

2004-12-29T03:01:00.000Z

Ögn meira félagslíf á manni nú þessa daga sem Viddi er hér. Sjarmurinn dró mig út á Hótel í kvöld. Helvíti gaman á Villunni eins og alltaf, rétt eins og áður fyrr (ég hef barasta andskotakornið ekki farið út á lífið síðan mér var sigað inn í mitt skúmaskot fyrir feilskot á Grettissundi (as in Ermasund) og það var í ágúst.) My season in hell seems over. Lenti ekkii í neinum ryskingum né orðaskaki. Gárunga-Rúna hvergi sýnileg. Bara karlar og karlafjör. Keli mildilega mjúkur eftir jólin, á góðri leið suður í meðferð sýnist okkur. Og sjálfur farinn að gíra sig upp. SaLíst samt ekkert of vel á Voginn. Ekki eins góður og hann var:

"Vonlaust að vera á Vogi núna. Svo mikið af eiturlyfjaliði þarna núna. Í gamla daga voru þetta bara góðir og gegnheilir alkar. Skemmtilegir og gáfaðir menn. Læknar og lögfræðingar. Engin miskunn. Ég var einu sinni á Sogni yfir jól. Bara mesti lúxus sem ég hef komist í. Jafnvel betra en á Balí."

Við skemmtum okkur helvítinu betur yfir speki Kelans og fórum sælir heim í háttinn. Viddi átti þó drulluerfitt með að yfirgefa staðinn þar sem dalían var... já segi ekki meir. Magnað með Vidda. Henn er með hjarta úr segulstáli. Mitt er úr rekavið. Maðksmognum og daufdumbum helvítis rekavið. Og við verandi bræður. Sjálfsagt er það þess vegna sem ég er eins og ég er. Bróðir minn er segulhjarta en sjálfur er ég svarthol. Stay away or you'll be sucked inside. (Afsakið, er drukkinn og þá vellur upp í mér enskan.) Hættur nú.

Kristur meðal snauðra

2004-12-26T11:17:00.000Z

Jóladagur bar með sér boð. Frammi í Varmahlíð hjá systur kenndri við Skuld. Siþþi mágur kom og sótti mannskapinn, kastaði til okkar kaðli niður úr sex metra háum sterajeppanum. Viddi sveiflaði sér um borð, eldvanur leikarinn, og hífði síðan mömmu eins og frostvanur landhelgisþyrlumaður eftir að ég hafði reipilagt þá gömlu niðri á götunni. Sjálfur kleif ég þrítugan gúmhamarinn með slátt í hjarta. Að keyra á svona jeppa líkist ekki bílferð, minnir heldur á svifnökkva, án þess að ég hafi komið inn í slíkan farkost. Boðið fór fram í stofu þeirra hjóna, frammi fyrir stærsta skermi Norðurlands sem þakinn var helvítis hálfvitum allan tímann sem við jöpluðum á lambinu. Mamma var ofurseld ferlíkinu og sagði ekki orð fyrr en við vorum að tygja okkur. "Já, ætli sé ekki best að fara að koma sér". Annað sagði hún ekki allt boðið sem var þó hannað til að efla með okkur tengslin. Siþþi sagði heldur ekkert, nema það að kjörgripurinn hefði kostað hann einn mánuð á gröfunni og fengist í BT á Akureyri. "Þau eru víða tekin núna, heimabíóin. Og nú getum við horft á allar spólurnar okkar aftur. Náum auðvitað betri nýtingu á þetta þannig, og þurfum þá ekki að kaupa nýjar á meðan, þannig að ég vil meina að þetta margborgi sig." Hló svo eins og tístandi hænuungi. Þannig var það. Ég þagði svosem líka mestan part og fylgdist með Skuldu fitna á meðan Viddi malaði eins og steypustöð um muninn á BT og KS og CD og JMJ og DVD og MTV og GSM og GPS og LCD og LSD. Hann talaði eins og einhver sunnanfrelsari, einhver langt að kominn sérfræðingur sem vissi allt betur en við fávitarnir fyrir norðan og lét sitt mikla sviðsljós skína eins skært og hann gat. Krakkarnir mændu á hann eins og börn á Krist. Já, einmitt. Réttast sagt minnti hann helst á Krist á meðal snauðra, eins og þetta rammíslenska jólaboð væri gamalt málverk eftir óþekktan endurreisnarmeistara sem maður gengur framhjá í Gemäldegallerie án þess að nenna að tékka á nafni listamannsins. Þetta var óbærilegt. (Sorrý, systkin). Börnin litu samt vel út. Höfðu fitnað heilmikið síðan í sumar.

Fangadagskvöld

2004-12-25T04:08:00.000Z

Aðfangadagskvöld í Roklandinu var þrímennt. Ég, hæstvirtur bróðir Viddi og mamma. Sú gamla bauð upp á hamborgarahrygg og Marlboro. Við þáðum báðir bæði, svona upp á jólin að gera. Viddi fékk möndluna og möndlugjöfina (lopahosur og nýja Geirmundardiskinn. Schade). Aðrar gjafir voru mest prjónaðar, hand- og vél-. Mamma gaf mér KS-peysu og ónefndan reyfara. Ég fékk tár í sál yfir því að hún skuli ekki þekkja mig betur. Viddi gaf mér handbók fyrir fífl sem geta ekki að skrifað en langar samt til að skrifa. Það er semsagt handbók fyrir þá sem vilja skrifa kvikmyndahandrit. Ég á aldrei eftir að opna þá bók og get ekki skipt henni nema fara suður. Bið hann sjálfan kannski bara að gera það fyrir mig. Sátum svo með mömmu og horfðum á einhverja stillimynd að sunnan. Fólk hreyfir sig lítið í kirkjum. Loks var samveran orðin óbærileg og ég pillaði mér niður í bin Laden hellinn góða. Því miður kom V á eftir og vildi spjalla, með koníak í hendi. Ég mátti hlusta á lýsingar á vinnutilhögun í Latabæ, ræðuhöld Magnúsar Scheving í matartímum og alla þá geðveiki, langt fram á nótt. V er heltekinn af þessum bransa sínum. Það var ekki fyrr en ég spurði hvað væri að frétta af Kötlu Mjöll að hann þagnaði og fór síðan upp skömmu síðar. Það lítur út fyrir að Katla muni gjósa strax í janúar. Loksins loksins klukkan þrjú um jólanótt slapp ég svo hingað inn á netið og fann frelsi einstaklingsins á ný. Fjölskyldur eru fjölbreyttar skyldur og lítil gleði. Aðfangadagur fangadagur.

Heimskautajól

2004-12-24T17:52:00.000Z

Heimskautajólin eru ekki svipur hjá sjón. Hér snjóar ekki lengur. Glansandi blautar hríslur og suðandi malbik meðfram sjónum. Bládagur dreginn yfir regndökka byggð og gular perur í garðinum. Gular og rauðar. Viddi etur kornfleks og Fréttablað undir sumarljósi í eldhúsinu. Mamma stendur fyrir pottum. Aðfangadagur á Króknum. Einhver hafði fyrir því að mála þessa mynd og stilla mér upp fyrir framan hana. Lífið berast manni á stórhátíðum. Ég hefði getað kvænst Sabine og flutt með henni til Göttingen, gerst amtsbókavörður og staðið mína aðfangadaga umvafinn slútandi stóreikum, steinþykkum siðmenningarhúsum og þýskum jólabrosum bryðjandi Stollen og Hölderlin... En einhver hafði annað í huga. Þetta. Glansandi blautar hríslur í ólesnum bæ.

Manni og Móbílgæfan

2004-11-05T01:20:00.000Z

Kæru bloggþegar. Bara til að þið áttið ykkur á því: Svokallaður "hermann67" sem hefur ólmur tjáð sig í kommentakerfinu hér á síðunni heitir fullu nafni Hermann Olguson, einatt og ævinlega kallaður Manni Volgu, vegna þess að hann lyktar eins og manni og vegna þess að móðir hans volgnaði bara einu sinni á sinni stuttu köldu ævi, nóttina sem greyið var getinn. Í barnaskóla tapaði hann tveimur fingrum sem útskýrir þá miklu stafsetningarvillu sem hann veður í. Það vantar tvo í fingrasetninguna. (Keli heldur því reyndar fram að hann hafi misst fingurna þegar hann "puttaði geitina".) Menn vita ekki hvar kappinn knappi er niðurkominn í heiminum þessa dagana en "hálvitinn" flýði staðinn í vor eftir að Keli beilaði hann út úr lögreglunni. Manninn er eins og hver annar skóggangsmaður, þorir ekki heim aftur af ótta við dóminn sem féll á hann á dögunum. En einhverstaðar í fjallinu hefur "fokkhausinn" komist yfir tölvu og lætur höggin dynja á okkur. Verði þér að því góði minn og þakka þér fyrir klippinguna í vor. Þú sefur sjálfsagt á einhverju saltilmandi og pækilbornu fiskverkunarlofti í Klakksvík eða Cuxhaven og laumast í hafnartölvuna á kvöldin eins og rotta í rækjusalat. Verði þér að því.

Önnur síðupest er svo "garungarun" eða Gárungarún. Það er ákveðið tilfelli hér í bæ, visst heimilisvandamál sem stundum er kallað Marblettatígurinn eða Móbílgæfan. Gef ekki upp nafnið á henni að svo stöddu en bendi óglöggum á þá staðreynd að eitt sinn áttust þau við í einu rúmi: Manni og Móbílgæfan.

Prjónlestur

2004-11-03T02:29:00.000Z

Jæja, jæja, þá líður og bíður að mínum 38undu jólum á þessari roksælu jólakúlu og "jólabókaflóðið" að fara af stað. Bítur svosem ekki í okkur hér fyrir norðan. Við lesum um það eins og hvert annað Skaftárhlaup, hversdagslegar náttúruhamfarir í fjarlægum landshluta. Enginn helvítis höfundur sem nær að skrifa sig yfir Holtavörðuheiði þessi jólin frekar en önnur. (Þeir sem búa í 101 Reykjavík lesa 101 Reykjavík. Spitze.) Hér lesum við enda bara Skagfirsk "ljóð" og "sögur". Bókmenntalega séð erum við "sjálfbær". Enda er ekki lengur annað á boðstólum úti í Bókabúð sem þó er því miður hægt og hægt að fara í eyði. Og ekki fer ég út í Skagfirðingabúð til að kíkja á það litla sem sunnanflóðið skolar þangað. (Mér er ekki lengur hleypt þangað inn vegna þess að ég er ekki kommúnisti.) Þar eru þá helst reyfararnir. Íslenska glæpasagan, mein Loch. Skulda systir gleypir þær í sig eins og selur síld. Og ræpir þeim í rúmið. Kýs kiljurnar fram yfir harðspjöldin (betri fyrir meltingarkerfið hennar sem er orðið ansi úttaugað af sætáti). Systir mín er eins og þjóðin. Hún les reyfara af því að hún er hætt að prjóna í baðstofunni á kvöldin en verður samt að hafa eitthvað á milli handanna. Hún les ekki þessar bækur heldur prjónles.

Ljóði lífs

2004-10-20T22:34:00.000Z

Fjalla hér áfram um ljóðaþýðingar í ljósi síðustu færslu og kommenta frá helvítis vinum vorum (wiedergefundene Menschen) á meginlandinu. Málið með þýðingar er að ná ljóðinu lífs yfir á móðurmálið. Ekki dauðu heldur lífs. Svo það nái að anda á íslenskunni. Þá er alveg í lagi að víkja aðeins út frá orginalinum. HP finnst mér ekki nógu frjáls í sinni versjón, of bundinn af línum Hölla sem eru þó ansi frjálslegar í fasi. Um Hamborgarann er lítið að segja. Hann er náttúrlega að reyna að koma þessu yfir á vonlaust tungumál og því dæmdur til að láta sér mistakast. Samt, sé það tekið með í spilið, þá verður að segjast að þetta er fullkomlega andlaust hjá honum. Fullkomlega "holy-and-sober" eins og hann orðar það svo vel sjálfur. "And shade of the Earth" er samt botninn. Helvítis manninum er samt vorkunn. Hann er að reyna að yrkja ljóð á ensku sem tæknilega séð er auðvitað ekki hægt á þessum tímapunkti mannkynssögunnar.

Helmingur lífsins

2004-10-17T23:02:00.000Z

Birti hér loksins loksins þýðingu mína á þessu frægasta kvæði Hyldjúps.

Hälfte des Lebens

Mit gelben Birnen hänget
Und voll mit wilden Rosen
Das Land in den See,
Ihr holden Schwäne,
Und trunken von Küssen
Tunkt ihr das Haupt
Ins heilignüchterne Wasser

Weh mir, wo nehm' ich, wenn
Es Winter ist, die Blumen, und wo
Den Sonnenschein,
Und Schatten der Erde?
Die Mauern stehn
Sprachlos und kalt, im Winde
Klirren die Fahnen.

Helmingur lífsins

Grænt með gulum perum
og gnægð af villtum rósum
lýtur land
að lygnum fleti
og svimafagrir svanir
drukknir af kossum dýfa
höfði í heilagt vatn.

Ó, hvar finn ég aftur
blóm og sumarblíðu
er breiðir vetur
yfir skamman dag með drífu?
Steinveggir standa
í stillum og þegja.
Hanar í veðrum vaka.

Spurning með lokalínuna. Höski vinur vor ljóðverkamaður við Wannsee er fjandanum ósáttari við hana. Finnst hún of poppuð. Of mikið Eldjárn. Slíkt fari Hölderlin illa. Nú nú: "im Winde klirren die Fahnen" þýðir í raun bara: vindhanar skrölta í vindinum. (Fahnen=Wetterfahnen) Mér finnst hinsvegar flott að hafa þetta "Hanar í veðrum vaka". Það hefur víða merkingu á því ylhýra. Það er vísun í hanann sem vekur: þessir hanar vaka hinsvegar allan veturinn, geta ekki sofið sökum illviðra. Og það er líka vísun í "að láta í veðri vaka". Um leið er hér verið að tala um vindhana og í stað þess að nefna skrölt þeirra berum orðum á lesandinn að heyra það í línunni. Gallinn við þessa helvíti frábæru línu er samt sá að lesandinn þarf eiginlega að þekkja orginálinn til að vita að verið er að tala um VINDHANA en ekki lifandi gogga. Verð líklega bara að gera þá kröfu. Línan er of flott til að breyta henni eða útskýra. "Vindhanar í veðri vaka" hefði verið of mörg atkvæði og auk þess ofstuðlað og of- á allan hátt. Stóla bara á að Fólksi fatti þetta. (Allavega eftir þennan lestur.) Ljóðið ratar til sinna og allt það kjaftæði. Hinir éti skít.

Hvítur dúkur í húsi óhamingjunnar

2004-10-17T10:38:00.000Z

Fyrsti snjór vetrarins í dag. Fyrsta snjófölin, háhvít og hörþunn. Við fyrstu sýn virðist helvítis staðurinn auðvitað vera aðeins skárri en ella, fallegri friðsælli eitthvað, en samt, eftir sautján mínútur sér maður að það hefur auðvitað ekkert breyst við komu Snævar Himinssonar. Hann breytir jafn miklu og hvítur dúkur í húsi óhamingjunnar. Ef manni líður ömurlega líður manni enn ömurlegra þegar maður er kominn í fín föt. Trúið því eða tjúllist.

Tilbrigði við Steph. An G.

2004-10-08T02:29:00.000Z

Báran kveður eins og áður
út við fjörusand
en ég á orðið einhvernveginn
ekkert föðurland.

Sit hér einn á Sauðárkróki
að sumbli í eigin skel.
Í stórum sopum, styttri dögum
stundir mínar tel.

Daginn kveð ég eins og áður
einn við lyklaborð.
Ég á orðið einhvernveginn
ekkert nema orð.

"Logi"

2004-10-01T23:53:00.000Z

Mamma er lengra leidd en ég hélt. Lengra leidd af Ríkissjónvarpinu. Hún kallaði mig Loga í kvöld. Leiðrétti sig svo og sagði "Nei, fyrirgefðu, Bogi." Svo þegar tíu-fréttir voru búnar heyrði ég að hún sagði aftur "Logi!", hélt greinilega að ég væri ennþá uppi. - Traurig. - Datt í hug að hringja upp á sjúkrahús en geri ekki ráð fyrir að sjúkraliðið hafi einhver ráð við þessari RÚVeiki sem hrjáir hana. Kannski ég reyni bara heimatilbúna meðferð á hana, setji upp fréttasett í eldhúsinu og leiki fyrir hana fréttir á hverju kvöldi, leiði hana þannig smaám saman frá skjáveruleikanum og inn í raunveruleikann. Nenni samt ekki að fara að leika einhverja lögguþætti fyrir hana eins og Laddi í akkorði. Logi kveður. Góða nótt. Fréttir verða sagðar á sama tíma annað kvöld.

Börn vaxa hraðar en tré í Skagafirði

2004-09-26T21:47:00.000Z

Kominn aftur í Skammakrókinn. Með gleraugu í farteskinu. Les norðrið með augum suðursins. Svosem ágætis ferð þannig. Reyndar engin uppáferð en varð margs vísari á Bölstofum bæjarins. Kom þó mest á óvart hve mikil trjámenning er syðra. Allt vaðandi í haustlitum laufum. Reykjavík er laufborg. Það sér ekki í húsin fyrir görðum. Hér í Roklandinu þrífast engir stofnar. Man þegar mamma píndi mig fram í fjörð til að stunda þar skógrækt á ónefndum bæ. Sjö ára gamall látinn pína 25 cm langar hríslur í jörð. Nú, þrjátíu og einu ári síðar, eru þær 50 cm háar. Jafnvel börn vaxa hraðar en tré í Skagafirði. Trjárækt er ekkert fyrir okkur. Við erum meira fyrir hrossaræktina. Enda eina ræktin sem hægt er að stunda drukkinn.

Hróp

2004-09-22T22:28:00.000Z

Ég sé bestu menn minnar kynslóðar leidda eins og hökufeita heimilisketti meðfram frostköldum kistum, inn í myrkviði kexsins og pexsins. Hlekkjaðir á fótum og höndum með æpandi feitum börnum æmta þeir hvorki né skræmta heldur afhenda bljúgir vinnudaginn við kassann og hlaða síðan jeppann fullan af ónauðsynjum. Stynja svo nett undir stýri áður en umsjónarkonur þeirra beina þeim með naglalökkuðum vísifingri (beittasta vopni nútímans!) út af stæðinu og inn á það næsta. Fullnuma í feminískum ballarbrögðum fóðra þær sífitnandi nagdýrið sem býr innra með hverjum karlmanni - naggrísinn sem nagar helvítis samviskuna!

Ég sé bestu menn minnar kynslóðar hverfa inn í loðfóðruð leggöng, inn í flísalagt nöldur, inn í varalituð anddyri, inn um talandi glerdyr. Undir lágværu muldri létttónlistar, sem fellur yfir þá úr svörtum hátölurum eins og ilmvatnsskúr, ráfa þeir meðfram hundrað hilluröðum fullum af mismunandi útfærslum á sama helvítis blendernum, á svipinn eins og uppstoppaðir refir: Augun glansandi af heiladauða og eitt-sinn-tannbeitt brosið fyrir löngu frosið, en samt það eina sem minnir á gamalt eðli; veiðieðli karlmannsins. Þeir sporta því líkt og fálkaorðu frá afa gamla en hið innra hefur eðlið skipt um gogg. Karlmaðurinn er hættur að drepa. Hann er ekki lengur ránfugl heldur vaðfugl. Svífur ekki lengur yfir sveitum heldur hangir niðri í fjöru, á spóaleggjum með uppþembdan kassa og goggar sínum goggi í tölvuskjá; í von um eitthvað bitastætt sem hafsjór fróðleiks kastar á land. Honum dettur ekkert í hug lengur. Pikkar það bara upp af netinu, dregur það upp úr sandinum með sínum langa goggi og áframsendir svo kollegunum.

Mínus einn

2004-09-22T10:02:00.000Z

Viddi bróðir bauð mér í mat í gærkvöldi. Nýju skutlan heitir Katla Mjöll. Hún á eftir að gjósa í vor. Spái ég. Heimilið er tveggja vikna gamalt í sjötugu húsi. Ég breyttist í Völu Matt á meðan Katla útskýrði fyrir mér hvað ætti að koma hvar og hvernig hvaða herbergi yrði á meðan Viddi kokkaði indverskan kjúkling. Katlan er dísæt eins og hinar allar og verður örugglega fljót að finna nýjan mann þegar Viddi yfrgefur hana þegar krakkinn er orðinn hálfs árs. Hjó eftir því að á heimilinu var aðeins tvær bækur að finna. Tvær trendí matreiðslubækur. Í naumhillu í stofunni voru aðeins myndbönd og diskar. Svona er nýja lífið. Viddi hélt áfram að tala um KVIKMYNDINA. Vill að ég skrifi handritið. Það er skrýtið, vegna þess að ég hef aldrei skrifað neitt nema blogg. Samt kannski ekki skrýtið þar sem hann hefur aldrei skrifað neitt nema nafnið sitt. Katla kann að þegja og þagði heilu hálftímana undir þessu múvíbulli í bróður mínum. Hún leggur það á sig fyrir "frægðina". Fyrir þennan mýflugufót af frægð sem í því felst að vera sambýliskona mannsins sem talar inn á teiknimyndir fyrir Bangsímon. Ég var hálf dapur þegar ég gekk "heim" á Flókagötuna. Fór til augnlæknisins. Mínus einn. Ég er mínus einn. Mínus bróðir minn.

Hadegisverdur med Dr. Hook

2004-09-21T16:42:00.000Z

Enn i baenum. Nu a nafnlausu kaffihusi i "undrað í leynum". (Thetta er tilvitnun i Olmar Pikur sem eg hefði alls ekki att að minnast a thvi nu ryðst hann enn inn a siðuna með allt sitt rembingsfulla andleysi. Liebe Freunde! Bitte nicht beobachten. Hann er vist med bok thessi jolin. Thannig ad astand hans a bara eftir ad versna.) Hitti Vidda brodur i hadeginu. Tok mig med ser i mat, átum einhvern skripafisk a stad sem heitir Fox eda Vox og er a gömlu Hotel Esju. Maturinn svo flottur ad madur veigradi ser vid thvi ad snerta hann. Og eintom fóstur a öllum borðum, fóstur í jakkafötum að ræða útrasina/innrásina í Pólland. Baugur fer fyrst og svo kemur KB banki i kjlölfarid... Bö bö bö. Viddi talaði bara um KVIKMYNDINA, sem hann vill nú að heiti Dr. Hook eða tha Sheepriverhook. Sat undir þessu bulli af blóðskyldurækninni einni saman. Myndin á að fjalla um Krokinn, ja. Thad er fullt af folki a ferli her i götunni, gengur til og frá, allir a svipinn einsog lif theirra skipti mali. Vitleysingar. Borgarvitleysingar. Madur tharf heilan fjord fyrir sig til ad hugsa skyrt. Borgir ala vitleysinga. Se i gegnum thetta allt. Samt ekki enn farinn til augnlæknisins. Med gleraugum mun eg sjalfsagt sja alla leid inn i netheima. Tha mun eg sja hvern thann sem situr og les mitt auma blogg. Gogg gogg.

Die Stadt

2004-09-19T16:43:00.000Z

Sunnudagur í syndaborginni. Ævintýrin gerast enn. Sit hér við lyklaborð í steingleymdu skeljasandshúsi á Flókagötu. Það bara helvítis atvikaðist. Elli brá sér á netið og sneri fúll til baka. Sannleikurinn er eins og himinn yfir okkur. Maður býst aldrei við því að neinn líti til lofts. Einhverveginn í helvítinu hafði hann rekist inn í Rokland og séð gærdagsfærsluna um sig og sína og varð svona líka hrottalega reiður. Veit svosem ekki hvað það var sem fór svona í bakið á honum, en mínútum síðar stóð ég á götunni, undir ljósastaur í trúiðþvíeðaekki Teigahverfi. Náði sambandi við Samma, og mætti honum á Kringlukránni. (Hann fer aldrei neðar í bæinn.) Tókum einn yfirmáta plebbalegan góðborgara þar. Stólarnir höfðu tapað leiknum og þetta var eins og að snæða með þunglyndum frænda í geðlægð. Slapp loks og notaði fætur niður í bæ, tékkaði mig inn á þetta geðfatlaða gistiheimili við Flókagötu (sem S mælti með) og leit síðan við í knæpuhverfinu sem málleysingjarnir kalla 101. Hitti Balda Bíld á Næsta bar. Hef ekki séð hann í fimm ár. Hann er enn jafn hundleiðinlegur og hann var en skárri en allir rembingaslistamennirnir þarna. Baldarinn leiddi mig loks upp á Ölstofu þar sem R-víkur-reyturnar af Berlínargenginu sátu við krús. Reynir var í mestu stuðinu og tuðaði látlaust um Baugsmálið. Hverjum er ekki sama um átök yfirplebbans og þeirra nýríku? Fönix var þarna líka, gaf mér eld en brosti eins og við hefðum aldrei vaknað saman. Þvílík örtröð þarna þegar leið á nótt. Allir heilagir hestamenn helltu sér yfir mig og allt í einu skveraði sér inn um bölsins gætt engin önnur en Helga Sjöfn, kynbomban úr FNV. Heilsaði kurteislega, ég heilsaði til baka eins skýrt og ég gat þannig að henni skildist að ég væri kominn inn á geðdeild og það væri henni helvítinu henni að kenna. Helvítis merin. Það er reyndar henni að kenna hvert ég er kominn í lífinu. Kom þarna líka auga á Ólmar Píkur (svo nefndur af sjálfum sér. Nah, gut, ja.) Tromparinn stóð við barinn og kinkaði kolli án áfláts eins og honum væri borgað fyrir það. Hann var þarna með frú sinni, Slökum Tilla (þau litu út eins og hin óhjákvæmilegu hjónabandsvandræði sem í nöfnum þeirra felast). Erfitt að þykjast vera erlendis þegar maður er kominn í bæinn. Sem betur fór þekkti kappinn mig ekki þegar til kom. Annars væri ég ekki hér og nú. Samt gott að vita af einum reiðari en ég þarna úti. Maður er þá ekki eins mikið Felli. Endaði í partýi með Berlínarbykkjunum, heima hjá litlum loðnum ljóðara á Grettisgötu. Fönixinn lét sig hverfa. Ég skreið undir morguninn og inn á Flókagötuna eins og ég hefði búið hér í 17 ár. Verð líklega fram á þriðjudag. Augnlæknir á morgun. Kannski getur hann læknað þessar sýnir. Kannski getur hann fjarlægt þessa jólasveina úr augunum á mér. Æ æ, nú kemur gistigefarinn. Guð blessi hann og alla hans fitu.

Sunnanpóstur

2004-09-19T06:14:00.000Z

Sunnapóstur. Um helvítis nótt. Stelst í opna tölvu hér í Klinkbankanum. Einhvern forsögulegan PC-garm inni á ónefndri vinnustofu. OK. Segi nú frá. Staðreynd málsins er sú að Elli leyfði mér að gista á vinnustofunni sinni hér í K&B, á einum gargandi fúlum dívangarmi sem ekki ófrægari maður en Hr. Prump á víst að hafa sofið á. Ég gef skít fyrir það. Og ég gef skít fyrir helvítis hljómsveit hans sem er að æra mig til helvítis. Nú klukkan 06.02 eru þeir enn að. Náði tveimur tímum af langþráðum lúr eftir heiftarlegt knæpurölt í stórborginni (Næsti, Grand, Ölstofa, Ölstofa, Grand, Sirkus) þegar fokk&fólin mættu og byrjuðu að reyna að ræsa þessa druslu sína. Hljóðkútslaus Trabant tryllti mig fram úr rúmi. Reyndi að flýja niður einhverja rangala og upp aðra en allt fyrir ekkert. Trabantinn spólar um allt hús. Fann þó að lokum hálfan Marlboro-pakka og opna tölvu. Sit hér og rutla reyk yfir bjórklístrað lyklaborð með fokk í eyrum. Legg ekki í að fara út af þí að Elli er með lykilinn og kann ekki við að vekja hann og Lilju. Nú heyrist í skrækjandi kvenfólki uppi. Merkilegt. Það skiptir engu máli hvað menn eru lélegir tónlistarmenn, alltaf eru til grúppíur. Melluþráin hefur engan tónlistarsmekk. Æ æ. Búinn að vera 1.5 daga í Rækjuvíkinni og strax að fríka út.

Staðan

2004-09-18T17:39:00.000Z

Staðan núna sú að Elli sá aumur á mér. Bauð mér að gista eftir frásögn mína af nótt með Trabant. Ég er því laus úr Klinkbankanum. Núna hjá Ella og Lilju á Hraunteignum. Reyklaust heimili. Elli þurfti að skreppa. Frekar vandræðaleg stund hjá okkur Lilju þannig að ég spurði hvort ég kæmist ekki á netið, hvar ég er nú. Liljan er frammi í eldhúsi að sýsla (undirbúa kvöldverð?) en ég hér inni í Arbeitzimmer ásamt bókakosti heimilisins. Mest einhverjar formdýrkandi listaverkabækur, Beuys og co. Furðulegt að Lilja sé á kafi í þessu. Alltof sexí fyrir þetta rugl. Verður örugglega komin út í hótelrekstur innan tíu ára. Vona bara að Elli fari ekki að sýna mér ljóðskúlptúrana sína. Hef sloppið hingað til. Heyri að hann er að koma. kveð í bili.

Rækjuvíkin framundan

2004-09-16T22:58:00.000Z

Í fréttum fokking helst að ykkar meinlægur neyðist til að arka suður á borgarbóg. Augna vegna. Setti óvart á mig mömmugleraugun í gær. Kemur í ljós að ég þarf gleraugu. Gat ekki lesið nema korter í einu lengur. Er að breytast í gamlan blindan bolabít. Ég þarf að fara suður til að öðlast nýja sýn á lífið. Ekki enn ljóst hver ferðamátinn verður en Sammi er búinn að bjóða mér far með Stólarútunni. Það mun vera leikur á laugardaginn suður á Boltanesjum. Mér líst mátulega illa á það. Ekki heldur ljóst með dvalarstað í höfuðskekkjunni en tel líklegast að ég muni tjalda í Klink og Bank. Roklendingur mun því ekki eiga blogggengt næstu daga og þið heyrið frá mér að sunnanferð lokinni. Gef þá skýrslu um Rækjuvíkurnætur. Kæru Frónsmenn og Króks, takið ker þangað til.

15. september

2004-09-15T15:24:00.000Z

Tíminn er töframaður sem getur látið stjórnmálamenn hverfa í einu púffi. Eins og hvíta kanínu ofan í svartan hatt.

Davíð hættir sem forsi í dag. Sami fílingur og ef norðanáttin væri lögð niður með einu pennastriki. Þessi vetur verður sumar.

Kauði ku sitja áfram sem formaður Sjálfstæðisfokksins en samt...

15. september er okkar 11. september.

Gleðilega hátíð.

Dick í rass

2004-09-12T01:44:00.000Z

Fékk þetta frá Höska vini mínum í Berlín. Deili með ykkur. Sehr gut.

Bush fór inn í Bagdad
með Blair í ól.
Yfir fljótið Efrat.
Rokk og ról!

Dabba og Dóra í rassgat
með Dick hann tók
og sagði: Saddam is bad.
Sorrý, djók!

(Dick = Dick Cheney)

11. september

2004-09-11T15:30:00.000Z

Tveggja turna dagurinn er í dag. Tveggja stafa dagurinn er í dag. (Horfið á þessa frábæru tölu: ellefu: helvítis fegurð í þessu: eins og tveir skýjakljúfar. Og níu stafir í s e p t e m b e r. Alkæda snillingar.) Þrjú ár síðan. Tvíburarnir hans Bush féllu með bramli. Tvær tennur brotnuðu. Og ekki enn búið að smíða nýjar upp í skoffínið. Framtennurnar brotnar. Ameríka brosir ekki lengur. Bítur bara frá sér. Eða reynir. Reynir að bíta tannlausu biti. Tannlaus Tom Cruise. Tannlaus Tóm Krús. Ö. Ö. Heill sé þér bróðir bin Laden. Ich bin Laden. Ja. Látið færa mig á sýslumannsskrifstofuna í böndum. Komiði bara. Ég bíð.

HP & HP

2004-09-09T21:15:00.000Z

Kom í ljós í dag að Sammi veit ekki að Hallgrímur Pétursson var Skagfirðingur. Þá var hann nýbúinn að segja mér hvað einhver Sammi Hippia er með í mánaðartekjur. Verð stundum alsturlaður á þessu helvítislífi hérna. En get samt ekki flutt suður. Endurtek ekki meistarans mistök: Lykillinn að ógæfu Passíugríms var sá að hann kom aldrei aftur norður. Lét holdtaka sig af einhverri Tyrkja-hóru og kveða sig niður á Suðunes. Kvaldist á Hvalsnesi í útsinningsnárasorta hálfa ævina. Síðan í saurugum Saurbæ. Hefði betur komið norður en láta útnesingana stela sér og minningu sinni. Hallgrímskikirkja ætti að vera á Hólum en ekki suður á rassholti í Rækjuvík.

Nachbemerkung: HP okkar tíma gerði í raun sömu mistök og gamli HP. Flutti suður í suðið og varð smám saman þögninni að bráð.

Krúttin eru komin

2004-09-05T01:27:00.000Z

Krúttin eru komin. Malla og Stefgjöldin eru mætt í bæinn. Álkast um göturnar eins og háaldraðar kryppukerlingar, með pappírsklemmur í augabrúninni og sigurrósir í hárinu. Sitja prjónandi úti í horni á KK og halda að við það breytist Krókur í Sirkus. Sötra unplugged te (ekki hitað í rafmagnskatli) og hvíslast á, hver sé tannlæknirinn hennar Garíbellu, hvað Björk borði í morgunmat og hvaða Trabant sé best að totta. Malla múmínálfur og Stebbi Dúllu. Halda að þau séu MENNINGARLEG innan um sveitalubbana þegar eina menning þeirra eru handprjónaðar ljóðabækur og sjálfdauft spiladósapopp. Hassið svæfði mína kynslóð. Sigur rós þessa.

Merarfreri

2004-08-19T05:47:00.000Z

Hysterían með litla Kóp heldur áfram. Rakst á Auði Valda úti í KB og hún byrjaði strax að ausa úr skálum reiði sinnar. Hafði haft með sér tvær stórar skálar að heiman, önnur postulíns en hin úr gleri. "Þú hefðir getað drepið hann, drenginn!" öskraði hún á mig svo allur helvítis bankinn fékk augu. Já ég hefði getað það. Þess vegna á hún að þakka mér fyrir að hafa ekki gert það. Meri. Með steinull í klofinu meri. Ég gat ekki betur séð en að Kópurinn væri við hestaheilsu í gær þegar ég sá hann koma kjagandi út úr Bláfelli með tvær klámmyndir undir hendinni. Barnaklám er bannað á Íslandi en hinsvegar mega börn horfa á klám. Allt í lagi. Þetta land er siðferðilegur merarfreri.

LMN

2004-08-12T11:34:00.000Z

Lonely Mountain at Night

Ást mín er einmana fjall
um ískalda nótt.
Við björgin er bundið mitt fall
og bálið hljótt.

Fjall á hvolfi

2004-08-08T04:25:00.000Z

Ligg hér haustmyrkri ágústnóttinni og læt hugann reika umhverfis Lonely Mountain at Night. Ég geng á það daglega, náttlega, og brattinn eykst í sérhvert sinn. Vandinn er bara sá að hann er niður í móti. Þessi fjallganga mín er alltaf niður í móti. Fjallganga til heljar.

Fylliblogg

2004-08-03T03:19:00.000Z

Eg er fullur. Fokk. Thule Viking Egilæs Thule. Og svima svimandi fagrir svanir. Helvøitis Sammi. Aumingi. Øatt ekki aå vera. Kjuklingur i kraftgalla. Hann er ekkert annad en kjuklingur i kraftgalla. Med freknur eins og fra forsøguleghri snjokumu. Heldur meå Liverpool eins og thad se. Eins og thatd s. Jafn faranlegt og ef Tony Blair myndi halda med Tindastol. Fokk ju Sammi faviti. Eg mun bligga thig ut ur baenum. Luffar fyrir lidleskjum. Luffar fyrir Herra Hundfulum og hans matum. Mun finna thig i fj+ru a annarlegri strønmd.

Blogg blogg

2004-08-01T20:10:00.000Z

Gekk yfir í Hegranaes í helvítis dag. Blogg. Út á Landsenda. Blogg. Stóð þar með vitanum og blikkaði út á fjörðinn. Blogg. Bloggarinn er helvítis viti. Blogg. Sörfarendur sigla hjá og sjá hann blikka. Blogg. Og passa sig á því að koma ekki nær. Blogg. Vitar eru nauðsynlegir. Blogg. En það vill enginn koma nálægt þeim. Blogg.

Halló Viddi

2004-07-28T22:56:00.000Z

Viðar bróðir minn sendi okkur mömmu tvær spólur í pósti í gær. Nýjasta afurð Bangsímons-fabrikkunnar og eitthvað annað vídeógeð. Viddi hefur ekki komið norður í tvö ár. Alltaf svo mikið að gera í bissýborginni. Að keyra niður Laugaveginn með gemsann við eyrað og segja hæ út um glugga og blikka dömur á næsta horni og snæða myndlistarverk af ferningslaga diski í hádeginu, hádeginu. Grey kallinn. Það er fallegt og hugulsamt af honum að senda mömmu gömlu tvær barnaspólur. Við getum áreiðanlega lesið líðan hans úr því hvernig hann talar fyrir Bangsímon að þessu sinni. Bara verst að við eigum ekki myndbandstæki. Viddi, halló! Hvernig hefurðu það? Ertu búinn að skilja við Ölmu Ljóð? Hvað heitir sú nýja? Hringdu nú í okkur. Mamma er í símaskránni. Hún heitir Halldóra Gísladóttir.

Mamma þarf kynlíf

2004-07-25T23:54:00.000Z

Snilldar sólaralag í kvöld. Eins og Mahler hefði samið það. Fyrir hljómsveit, fjörð og tvær eyjar (bassa og sópran). Ég sat úti á tröppum og reykti nokkrar um leið og ég hlýddi á snilldina með augunum. Rambaði svo inn og rak orð í móður þar sem hún sat yfir sjónskerðinum. Það var ekki nokkur leið að fá hana til að rífa sig frá löggubullinu og rölta fram í eldhús eftir sálrænni upplyftingu. Nú, þegar þetta er skrifað, er hún búin að sitja samfellt yfir skerðinum síðan klukkan hálf sjö á föstudagskvöld. Líklega er kynlíf það eina sem gæti bjargað henni. Er alvarlega að hugsa um að setja auglýsingu inn á einkamál.is. "Roskin kona á Norðurlandi þungt haldin af sjónvarpssýki óskar eftir kynóðum manni á svipuðu reki."

Laugarferð

2004-07-24T12:19:00.000Z

Bara orðinn nokkuð ánægður með krakkana mína. Litli Kópur er reyndar samur við sig en Aron og Hilmir vita nú loksins um hvað kvæðið "Óhræsið" fjallar og á hvaða bæ í Skagafirði Jónas Hallgrímsson dvaldi sem drengur (Goðdölum, fávitar). Þá vann Hákon Tjörvi það mikla afrek að hnoða saman vísu í vikunni. Hún var að vísu rangstuðluð hjá honum en ég sleppti honum með það. Það gengur ekki eins vel með stelpurnar. Þær eru mér lokaður þjóðflokkur sem er buddutrúar og tignar guðinn Ómægod. Tilvonandi FNVaffarar. Samt hef ég nú ákveðið að gera vel við hópinn og er búinn að panta rútukálf hjá Hödda. Hann mun skutla okkur út í Grettislaug næsta fimmtudag. Hver veit nema maður taki snarpan Gretti.

Auglýsingar eru unglingabólur í andliti dagsins

2004-07-15T20:56:00.000Z

Einmitt. Auglýsingar eru unglingabólur í andliti dagsins.

Bloggsugur

2004-07-14T06:47:00.000Z

Blogg er blóð
sem bræður teyga.
Hér þiggur þjóð
hvað þjóð má eiga.

Licht bin ich

2004-07-12T21:40:00.000Z

Sendur út í bakarí í morgun. Mamma sendir mig reyndar aldrei neitt en Skulda systir mætti óvart í það sem nýpakkið kallar "bröns" og heimtaði "horn og snúða". Hljómaði eins og "horn og hala". Fann fyrir hjartslætti fram eftir Aðalgötunni. Ekki vegna þess að ég mætti Lonely Mountain á leiðinni, sem ég reyndar gerði, heldur annars vegna: Der Sammer sammaði mig á dögunum fyrir pistilinn um "Bomsu-Birtu". Beygur bloggarans gerði vart við sig þegar ég steig inn í Die Backerei og sá að bjútíljónið Birta Stefáns var að afgreiða. (Best að ljúka því af strax: Mun ekki kalla þig Bomsu-Birtu aftur, elsku dúllan mín. Fyrirgefðu mér bloggnum manni.) Lét mig samt hafa það að biðja hana um horn og hala. "Hvað meinarðu?" Æ, þarna var ég kominn aftur í bomsuna, en leiðrétti mig snarlega - það var eins og ég hefði beyglað bros hennar. Að skilnaði og í sárabætur gaf ég henni sneið af köku meistarans:

"Licht bin ich: ach dass ich Nacht wäre! Aber diess ist meine Einsamkeit, dass ich von Licht umgürtet bin"

Neyddist ég reyndar til að þýða þetta fyrir hana á flíslensku:

"Ég heita Birta. Ég hefði frekar átt að heita Nótt. En svona er þetta bara. Ég verð víst að sætta mig við að vera birta í bomsu."

Guten Sonntag, meine Seelen. Montag verður schön. Unglingaarbeit macht frei.

Draumur

2004-07-12T10:25:00.000Z

Dreymdi í nótt að Stebbi Dillu hefði keyrt yfir mig. Það kemur líklega að því fyrr eða síðar. Finnst samt að hann ætti að fá sér flottari bíl fyrst.

Kelinn

2004-07-09T22:10:00.000Z

Lenti í hangsi á Hótelinu í kvöld. Keli bauð upp á pólskan bjór. Tveir gamlir sérfræðingar að sunnan voru þarna, komnir til að heilsa upp á karlinn. Talið barst að skeifulegri kellu á Króknum. "Það er eins og hún hafi verið þvinguð til munnmaka," kvað Kelinn.

Siglufjörður.com

2004-07-06T06:31:00.000Z

Það fréttist af Manna Volgu á balli á Sigló um helgina. Með kvenmann upp á arminn! Einhverja eiturslöngu að sunnan með sjö meðferða CV. Þetta eru svona alíka góðar fréttir og ef Lalli Johns væri byrjaður í öldungadeildinni eða Davíð Oddsson kominn til sálfræðings. Hefur áhrif á líf okkar allra. Muss man sagen.

Kyngið eða spýtið

2004-07-03T23:37:00.000Z

Rokk og ról er búið. Rok og ró er málið.

BBC-Indverjar

2004-07-02T17:48:00.000Z

Krakkarnir eru ofurseldir ruslmenningunni. Ég reyni að skapa umræður í bílnum eða kaffitímunum en þau detta strax í það að fara að ræða enska boltann, enskar hljómsveitir eða enskar slúðurfréttir. Það er bara ein menning sem ræður ríkjum í heiminum í dag og hún er enskumælandi. Líka hér uppi á heimsins kjötkróki. Síðan hvenær vorum við meðlimir í breska heimsveldinu? Afhverju látum við þá kúga okkur eins og hverja aðra BBC-Indverja með öllu sínu ruglukollarokki, boltabulli og galdrabókmenntum, lögguþáttaröðum á lengd við Kínamúrinn og ríðingafréttum af ljótu fólki? Erum við ein af Bretlandseyjum? Vorum við tattúveruð á bossann á Beckham?

Rok og ró

2004-06-22T21:47:00.000Z

Helvítis gjólublástur í dag. Var með krakkana uppi í kirkjugarði. Leyfði þeim að fara aðeins fyrr og gekk síðan út með Nöfunum, undarlega rólegur í rokinu, með "Kyrie eleison" á heilanum. Rok og ró er málið.

Maur

2004-06-20T20:18:00.000Z

Móðir tók þennan sunnudaginn hjá Skuldu systur og mér var rambað upp. Datt í mig að hlusta á gamlan rykfallinn Requiem-disk sem ég og gerði. Sat í klukkutíma í stofunni með Mozart á hæsta og góndi á svartan skjá nefndan Sharp. Aldrei farið í gegnum allt stykkið þótt ég hafi átt diskinn í tíu ár og það var helvítis upplifun. Tónlistin gáraði húðina á mér eins og vindur vatn. Ég kom undan þessu eins og maur; skreið undan þessu eins og rauðleitur maur undan risafuru, marinn á sál. Gat ekki séð annað en að sjónvarpið væri ónýtt eftir þetta.

Mér leið eins og ég ætti skilið að lifa allavega eitt ár enn.

Móðuþægindin

2004-06-17T17:17:00.000Z

Of mikil velsæld skapar vesæld.

Kvöldflapur

2004-06-11T01:37:00.000Z

Í kvöld var fjörðurinn fögur veröld. Ég gekk niður á Sand og tók undir í sólarlagi. Sjórinn var sléttur sem svell og bráðið gull kvöldsólarinnar flæddi út yfir það, allt heim að fótum mér. Ég gapti góða stund þar til allur vindur var úr mér líka. Stóð bara þarna og naut þess að vera Skagfirðingur. Síðan kom það sem karlarnir kalla "kvöldflapur"; örlítil vindgola sem getur gert trillugárur á víðan fjörð en gerir annars engan skunda. Hún myndast vegna fuglafjörs: Mávarnir verða svo ölvaðir af fegurð að þeir fara allir á loft í einu. Vængjablak þeirra framkallar þetta sem karlarnir kalla kvöldflapur. Schön.

Siglfirðingar sjálfsagt ekki jafn heppnir. Manni Volgu er búinn að vera þar síðan í vor. Aldrei logn í kringum þann mann.

Kynlíf er Hitler

2004-06-07T22:20:00.000Z

Maður þarf að passa sig á kvenfólki. Heimskasti hlutinn af mér heilsar þeim alltaf með "sieg heil" kveðju. Kynlíf er Hitler. Það byrjar alltaf með innrás og endar í dimmum bönker.

Borðið þetta

2004-06-04T02:03:00.000Z

Gengi bréfa Stephans G. lækkar aldrei.

Þjóðfélag er flugfélag sem flýgur í vitlausa átt

2004-05-06T15:40:00.000Z

Við sitjum föst í þessu helvítis þjóðfélagi bundin í öryggisbelti. Neyðumst til að taka þátt. Pínd til að vera með. Og þjóðfélagið stefnir á ógnarhraða inn í framtíðina. Við megum ekki einu sinni standa upp og mótmæla. Megum bara ýta á takka til að biðja um teppi eða bjór. Eins og kellingar á leið til Kanarí. Og tveimur mínútum eftir að maður er kominn í loftið dettur einhver helvítis skjár fyrir augun á manni og maður er píndur til að horfa á ameríska brandaradrullu í þrjá helvítis klukkutíma. Hver bað um það? Afhverju er ekki þriggja tíma langt viðtal við Peter Handke? Afhverju er ekki lesið upp úr Grettissögu? Afhverju er ekki bein útsending úr svefnherberginu í Hvíta húsinu? Bush in the bush.

Á hljóðrásunum er svo spilaður sykraður eyrnamergur eftir Time, Warner og Sony í bland við óperugaulið úr Rossini og Verdi. Menn vilja ekki kafa of djúpt þegar þeir eru komnir í þrjátíu þúsund feta hæð. Já. Við þykjumst fljúga hátt þegar við erum í rauninni að skrapa botninn. Sargið sker í eyru. Við köllum það tónlist. Metallica, U2, Eminem. Við erum fyrir löngu búin að gefast upp og höfum leyft náfölum nautnahausum að gera hljóðrásina við líf okkar, tónlist sem ber þess greinilega merki að vera tekin upp í gluggalausum dýflissum. Á meðan fylla málarar nútímans, amerískir tæknimenn, augu okkar af glerbrotum og eldblossum. Út um gluggann blasir við fegurð heimsins en við stöffum haus okkar og maga með helvítis flugvélamat: Ældum eggjum úr örbylgjuofni. Flugfreyjan kemur og býður upp á bros í eftirrétt. Þig langar til að klifra með henni út á vænginn og hoppa á næsta ský til að húkka þér far með annarskonar þjóðfélagi. En það er ekki hægt. Það er ekki til. Maður á bara kost á einu þjóðfélagi: Þessu sem maður situr fastur í. Þar sem allir eru að hlusta á REM og horfa á LOTR.

Helvítis.

Þjóðfélag er flugfélag sem flýgur í vitlausa átt. Ég ligg endilangur í farangursrýminu, innan um pjöggur og pinkla, helkaldur og kvalinn, nartandi í hrímmola sem hrundi ofan úr loftinu þegar vélin tók síðustu dýfu. Fokk.
- BHS.

BHSays

2004-05-04T18:31:00.000Z

Að láta sér bara líða vel er að bíða hel.

Úr feita pottinum

2004-04-23T01:06:00.000Z

Tékkaði á sundlaug í dag. Potturinn var fullur af feitum körlum. Voru að ræða Íraksmálið af öllum málum. Fyndið að heyra innansveitarmenn tjá sig um utanríkismál. Kiddi svarti harðastur að venju. Vildi senda fleiri hermenn inn í þetta og klára pakkann fyrir verslunarmannahelgi. Je. Við erum eina þjóð sögunnar sem hefur háð stríð úr heita pottinum.

Toni

2004-03-14T19:48:00.000Z

Toni sýslu er fyrir norðan um helgina. Kominn til að kíkja á mömmu gömlu. Situr í jeppanum eins og heitum potti og lætur sig fljóta um göturnar, suður í Skaffó og út í hesthús, með nýju kærustuna sér við hlið. Garðabæjardúllan hefur sömu útgeislun og dúkkan hans Óla skorr. Hún meikar ekki Krókinn af því hér er engin Kringla, ekkert Létt og engin umferðarljós. Enginn til að góna á hana maka sig rauðu á rauðu. Toni minnir þægilega vel á Ólann þegar hann dregur umferðarljóskuna á eftir sér utan af stæði og inn í búð. Ég laumast inn í jeppann á meðan og fer með Jón Hrak. Kvæðið sest innan á rúðurnar og fer ekki. Þótt hann skafi alla leiðina suður. "...er hann stefnir í átt til fjandans / á afturfótum tíðarandans".