5.11.04

Manni og Móbílgæfan

Kæru bloggþegar. Bara til að þið áttið ykkur á því: Svokallaður "hermann67" sem hefur ólmur tjáð sig í kommentakerfinu hér á síðunni heitir fullu nafni Hermann Olguson, einatt og ævinlega kallaður Manni Volgu, vegna þess að hann lyktar eins og manni og vegna þess að móðir hans volgnaði bara einu sinni á sinni stuttu köldu ævi, nóttina sem greyið var getinn. Í barnaskóla tapaði hann tveimur fingrum sem útskýrir þá miklu stafsetningarvillu sem hann veður í. Það vantar tvo í fingrasetninguna. (Keli heldur því reyndar fram að hann hafi misst fingurna þegar hann "puttaði geitina".) Menn vita ekki hvar kappinn knappi er niðurkominn í heiminum þessa dagana en "hálvitinn" flýði staðinn í vor eftir að Keli beilaði hann út úr lögreglunni. Manninn er eins og hver annar skóggangsmaður, þorir ekki heim aftur af ótta við dóminn sem féll á hann á dögunum. En einhverstaðar í fjallinu hefur "fokkhausinn" komist yfir tölvu og lætur höggin dynja á okkur. Verði þér að því góði minn og þakka þér fyrir klippinguna í vor. Þú sefur sjálfsagt á einhverju saltilmandi og pækilbornu fiskverkunarlofti í Klakksvík eða Cuxhaven og laumast í hafnartölvuna á kvöldin eins og rotta í rækjusalat. Verði þér að því.

Önnur síðupest er svo "garungarun" eða Gárungarún. Það er ákveðið tilfelli hér í bæ, visst heimilisvandamál sem stundum er kallað Marblettatígurinn eða Móbílgæfan. Gef ekki upp nafnið á henni að svo stöddu en bendi óglöggum á þá staðreynd að eitt sinn áttust þau við í einu rúmi: Manni og Móbílgæfan.

3.11.04

Prjónlestur

Jæja, jæja, þá líður og bíður að mínum 38undu jólum á þessari roksælu jólakúlu og "jólabókaflóðið" að fara af stað. Bítur svosem ekki í okkur hér fyrir norðan. Við lesum um það eins og hvert annað Skaftárhlaup, hversdagslegar náttúruhamfarir í fjarlægum landshluta. Enginn helvítis höfundur sem nær að skrifa sig yfir Holtavörðuheiði þessi jólin frekar en önnur. (Þeir sem búa í 101 Reykjavík lesa 101 Reykjavík. Spitze.) Hér lesum við enda bara Skagfirsk "ljóð" og "sögur". Bókmenntalega séð erum við "sjálfbær". Enda er ekki lengur annað á boðstólum úti í Bókabúð sem þó er því miður hægt og hægt að fara í eyði. Og ekki fer ég út í Skagfirðingabúð til að kíkja á það litla sem sunnanflóðið skolar þangað. (Mér er ekki lengur hleypt þangað inn vegna þess að ég er ekki kommúnisti.) Þar eru þá helst reyfararnir. Íslenska glæpasagan, mein Loch. Skulda systir gleypir þær í sig eins og selur síld. Og ræpir þeim í rúmið. Kýs kiljurnar fram yfir harðspjöldin (betri fyrir meltingarkerfið hennar sem er orðið ansi úttaugað af sætáti). Systir mín er eins og þjóðin. Hún les reyfara af því að hún er hætt að prjóna í baðstofunni á kvöldin en verður samt að hafa eitthvað á milli handanna. Hún les ekki þessar bækur heldur prjónles.

This page is powered by Blogger. Isn't yours?